انقد اینجا ننوشتم که فک نمیکنم کسی اینجا رو بخونه!جالبه که آخرین پستم شبیه حال الانمه.. گرچه بنظرم شبیهه ولی خودش نیست.. هنوز چند تا فاز تا این مرحله فاصله دارمهنوز تو مرحله اینم که چرا نشد ؟ چرا باید

آلزایمر ندارم.. هیچ آلزایمری ای هم در زندگی ام نمیشناختم.. ولی احساس میکنم آلزایمر مردن از فرط دلتنگی است...داستان ضعف سیستم عصبی و حافظه و مغز نیستداستان دلتنگی برای خاطراتی است که دیگر نمیتوانی زنده و شفاف به خاطر آوریو نمیتوانی خاطرات جدید زندگی را جایگزینش کنیآنوقت است که تمام سیستم عصبی ات تلاش

امیرحسین ... اولین تصویری که به ذهنم میاد حیاط دانشکده است که باانرژی عجیبی داشت برای دوستش موضوعی و تعریف میکرد و تقریبا از هیجان بالا و پایین میپرید...برای من معنای امیرحسین همین بود... کسی که از ایده های جالبی که هیچ ربطی به پول نداشت به هیجان میومد... صحنه ها کمن.. دستی که با تن ماهی بریده بود چ

تو این دی همه شون یه دوست از دست دادن من دو تا...

"کلماتی که برای توصیف پروردگار به کار میبریم، همچون آینه ای است که خود را در آن میبینیم." خدا یعنی یه چیزی هست که خیلی خوبه و جاودانگی یعنی من هم یک روز مثل خدا میشم...و اینکه من دلم میخواد خدا باشه یعنی خدا هست... وگرنه من نبودشو حس نمیکردم... اگه جاودانگی نبود من آرزوشو نداشتم... چقدر آرزوهای ما ب...

وقتی یادت میره یه روزی بوده انگار از اول نبوده... ما از اون آدمهایی هستیم که سلولهامون حل میشه با اولین هم آغوشی...از اونا که دنبال بهانه ن برای غمگین بودن از همونایی که هر غم پیراهنی استدوخته بر قامتشان ... از اونایی که سبکی زندگی بدجوری بر شونه شون سنگینی میکنه.. از اونایی که دلشون میخواد روی دوش

95 اصلا شبیه یه سال نبود.. بیشتر شبیه سه سال بود... یا شایدم بیشتر اردیبهشتش یه جور... تیرش یه جور.. امان از شهریور .. فغان از آبان .. لعنت به دی..از آبان تا دی یه سال شد.. از دی تا همین امروز خودش یه سال... ولی 95 با همه نحسیش برای من یک دستاورد بزرگ داشت... انقدر که فکر میکنم همه عمر توی کوری راه

اگر منم یه خونه بالای یادگار داشتم که بالکنش رو به میلاد بود همیشه خوشحال بودم... آرزو میکردم یه خونه ویلایی کوچیک داشتم یه جای بکر.. یه جایی که زمستونا نمیشه پاتو بذاری از در خونه بیرون که یه باغ کوچیک جلوش داشت با چند تا حیوون و پرنده ...که تابستونا مهمون داشته باشی و زمستونا با خودت خلوت میکردی..

ناخودآگاهم مانده میان فرار و ماندن ... ناخودآگاهم غریبانه به گوشه خیابان نگاه میکند و ...در خواب هم نمیفهمم اشک من بود یا که باران.. ولی فشار دستت یادم مانده ... و نگرانی ات و چهره خندانت... لعنت به خوابهای بی موقع .. لعنت به نگرانی های احمقانه... لعنت به بی اعتمادی های بی جواب.. لعنت به راه هایی که...

نمیتونم بگم مطمئنم ... ولی فقط حس میکنم چیزهای کوچکی در من تغییر کرده خیلی کوچک که به طرز ناباورانه ای خیلی بزرگ داره زندگیمو عوض میکنه... این باعث میشه من آروم بخندمو حتی مطمئنم اگر همه چیز اونقدر که فکر میکنم خوب پیش نره من یه کوچولو طعم خوشبختی و چشیدم و یه سرنخ کوچیکی از این دارم که زندگی باید چ...

دستهایت را میگیرم میبرم جایی در خاطرات کودکی ام زیر میز آشپزخانه پنهانت میکنم تا کسی تورا از من ندزدد. چیزی را که نمیبینی نمیتوانی دور بیندازی اولین ها را کسی فراموش نمیکند...